Die uitspraak raakt voor mij aan iets fundamenteels in organisatieontwikkeling.
We zijn vaak snel met oplossingen. Een team loopt niet lekker, dus we organiseren een teamsessie. Leidinggevenden nemen te weinig eigenaarschap, dus er komt een leiderschapsprogramma. De samenwerking hapert, dus we gaan aan de slag met vertrouwen.
Dat kunnen allemaal goede interventies zijn. Maar alleen als we voldoende begrijpen wat er daadwerkelijk speelt.
Een diagnose is vaak gebaseerd op een beperkt aantal gesprekken, de ervaring van een opdrachtgever of de meest zichtbare symptomen. Daarmee loop je het risico dat je een logisch antwoord geeft op een vraag die nooit helemaal goed is gesteld.
Voor mij begint goede ontwikkeling daarom bij een zorgvuldige diagnose. Wat gebeurt er echt? Welk gedrag zien mensen bij elkaar? Hoe verschilt dat per situatie of perspectief? Wat werkt goed, wat belemmert de gewenste ontwikkeling en waar zit de grootste kans om iets te verbeteren?
Hoe scherper we dat beeld krijgen, hoe beter we kunnen kiezen waar we onze tijd en energie in investeren.